Definition of "doğru" in Türkisch

sıfat

1. bir ucundan öteki ucuna, sonuna değin yönü değişmeyen.

   • Dönemeçsiz, doğru yolları severim

2. yalan olmayan, gerçek olan.

   • Bu gazete doğru habercidir

3. yerinde olan, akla, mantığa uygun bulunan.

   • Doğru söze ne denir?

4. gerçeğe ya da kurala uygun olan, yanlış olmayan.

   • Doğru hesaba bir şey denmez

5. yasa, yöntem ve töreye bağlı, kendisine güvenilir, çalıp çırpmayan, dürüst (kimse).

   • Doğru insan az kaldı

6. (saat için) ileri ya da geri gitme huyunda olmayan, şaşmadan işleyen, zamanı tam gösteren.

   • Benim saatim doğrudur, saniye şaşmaz

7. gerçek.

   • Doğruyu söylemek gerekirse..

8. düşünme yasalarına, gerçeğe uygun olan.

   • İnsan doğru yargı verebilmelidir

9. iki noktayı birleştiren en kısa çizgi.

10. yanlışsız ve eksiksiz bir biçimde.

    • Çocuk sözcüğü doğru yazmıştı

11. hiçbir yöne sapmaksızın, dosdoğru olarak, doğruca.

    • Bu yol doğru bizim köye gider

12. (zaman anlatan sözcüklerden sonra) –e gelirken, –e yaklaşırken, yaklaşık olarak.

    • Akşama doğru yola çıkarız

13. karşı, yönünce.

    • Anne oğluna doğru eğilip onu öptü

14. (son yıllardaki kullanımlarda) işe yarar, uygun, yerinde, tam.

    • Doğru aşk, doğru koca az bulunuyormuş

15. dik oturmak.

16. kımıldamamak.

17. yaramazlık yapmamak, uslu durmak.