Definition of "boyun" in 土耳其语

ad

1. gövdenin omuz ile baş arasındaki bölümü.

   • Boyun, başı tutar

2. şişe, sürahi, testi, güğüm gibi kapların, vida, cıvata gibi araçların dar olan üst bölümü.

3. sorumluluk, yükümlülük.

   • Onları geçindirmek de benim boynumda

4. genç dağlık yerlerde, dorukları birbirinden ayıran, yüksek ve kimileri ulaşıma elvermeyen geçitlerin ortak adı ve genel olarak dağ sırtlarında geçişe elverişli alçak yer.

5. kimsesi, arkası olmayan, zavallı.

   • O, boynu büküklerdendir, yardımcı olalım

6. üzüntülü, durgun.

   • Öyle boynu bükük durma

7. (birine karşı) herhangi bir nedenle borçlu durumda bulunan, ona karşı bir durum alacak, söz söyleyecek, direnecek durumda olmayan (kimse).

8. ➽boynueğri.

9. çözümsüz kalarak yetersizliğini anlayıp direnmeyi bırakmak, acındırıcı bir tavır içine girmek.

   • Önümde boyun bükünce, acıdım

10. (bir şey, birini) çaresiz bırakmak, güçsüzleştirmek.

    • Babasının ölümü onun boynunu büktü

11. bir durumu, bir işi ister istemez kabul etmek.

    • Bize karşı boyun bükmek zorundadır

12. (bitki) susuzluk, besinsizlik, hastalık gibi nedenlerle canlılığını, dikliğini yitirmek.

    • Bir gün içinde çiçeğim boyun bükmüştü

13. karşısındakinin gücünü kabul edip ona karşı durmayı bırakmak.

    • Düşman kılıçlarımıza boyun eğmişti

14. bir şeye, isteyerek ya da istemeyerek uymak, katlanmak.

    • Ona, çocuklar için boyun eğiyorum