Definition of "kök" in 土耳其语

ad

1. yerin altında aşağıya ve yanlara doğru büyüyen, kollar oluşturarak bitkileri toprağa bağlayan ve onların, toprakta bulunan besinleri emmesine yarayan klorofilsiz bölüm.

   • Ağacın kökü derinlerdeymiş

2. (kimi şeylerde) dip bölüm.

   • Dişinin kökü çürümüş

3. (köküyle ya da sapıyla çıkarılan bitkilerde) tane.

   • Bahçesinden iki kök yeşil soğan verdi

4. kaynak, köken, soy.

   • Adamın kökü belli değil

5. dip, temel, esas.

   • Her şey kökten bozuk

6. insanı bir yere bağlayan manevi güçlerin tümü.

   • Bir ulus kökünden kopan insanlarla çürür

7. bir sözcüğün, her türlü ekler çıkarıldıktan sonra kalan anlamlı bölümü; örneğin bildiri sözcüğünün kökü <b> <i>bil–</i> </b> bölümüdür.

8. olağan koşullarda çevresinden yalıtılamayan, ancak birçok tepkimeden nitelik değiştirmeden geçebilen atom kümesi.

9. denklemde, bilinmeyenin yerine konulduğunda uygun düşen gerçek ya da bileşik değer.

10. (bitki için) kök oluşmak, köklenmek, kök tutmak.

11. (bitki için) toprağın derinliklerine doğru iyice yayılmak.

12. bir yere iyice yerleşmek.

13. bir daha üreyemecek duruma getirmek.

14. hiçbir kalıntısını bırakmamak üzere yok etmek.