Definition of "yabancı" in 土耳其语

sıfat

1. başka bir ülkeden, başka bir ulustan olan (kimse) ya da başka bir ülkeyle, başka bir ulusla ilgili, ona özgü olan (şey).

   • Yabancı futbolcu. Yabancı mal satan dükkânlar çoğaldı

2. aileden ya da yakın çevreden olmayan (kimse ya da şey).

   • Evin önünde yabancı bir araba vardı

3. tanıdık, bildik olmayan.

   • Lokantasına yabancılar gelmezdi

4. aynı çeşitten, aynı türden olmayan.

   • Ekmekte yabancı maddeler bulundu

5. belirli bir yere ya da kimseye özgü olmayan.

   • Kümese yabancı tavuklar doluşmuş

6. bir konuya, bir işe henüz alışmamış bulunan, o konuda, o işte bilgisi, deneyimi olmayan.

   • İşin yabancısıydı ama çabuk alışacağa benziyordu

7. (bir işe) ilgisiz kalmak, karışmamak.

   • Yabancı gibi duracağına katılsana bize

8. çekingen davranmak.

   • Onun yabancı gibi durduğuna bakma, açılır