Definition of "çene" in Turc

ad

1. omurgalılarda başta yer alan, kemik ya da kıkırdak ile desteklenen, genellikle dişleri taşıyan ve ağzın açılıp kapanmasını sağlayan, biri oynak iki parçaya verilen ortak ad.

2. omurgasız hayvanlarda buna benzeyen yapı.

3. mengene, kerpeten gibi araçların sıkıştırmaya yarayan karşılıklı iki parçası ya da bunlardan her biri.

4. köşe başı, köşe.

5. çok konuşma huyu, gevezelik.

   • Sendeki çeneye kimse dayanmaz

6. önce çok az konuşurken konuşkanlaşmak.

7. susmak bilmemek, boyuna konuşmak.

   • Eh, çenesi açıldı yine, işin yoksa dinle dur

8. çok konuşmaktan hiç yorulmayan.

9. iyi konuşan ve söylediklerini dinleten (kimse).

   • Senin çenen güçlüdür, bizi sen savun

10. ölen bir kimsenin çenesinin altından geçirilen tülbendi başının üstünde düğümlemek.

11. bir kimsenin ölümünü istemek.

    • Onun çenesini bağlamak istersin sen

12. (biri) susmak.

    • Çok konuşur, çenesini kapatmak bilmez

13. (birini) susturmak.

    • Üç beş kuruş verip onun çeneseni kapatsak iyi olur