Definition of "ön" in Turc

ad

1. bir şeyin temel alınan, esas tutulan yüzü.

2. bir şeyin temel alınan, esas tutulan yüzünün baktığı yer.

   • Evin önünden yol geçiyordu

3. bir kimsenin, bir şeyin ilerisi.

   • Adam, karısının önünde yürüyordu

4. bir arada yürüyen herhangi bir topluluk, sürü, katar gibi bir şeyin baş tarafı, en baş, en ileri, en yukarı.

   • Sürünün önünü bir koç çekiyordu

5. giyeceklerin göğse gelen bölümü.

   • Kazağının önü delinmiş

6. yakın gelecek zaman.

   • Önümüz bahar, havalar düzelir

7. ilk zaman, başlangıç.

   • İşin nereye varacağı önünden belli olmuştu

8. benzerler arasında bakılan ya da gidilen yönde olan.

   • Ön cephede savaşanlar nöbet değiştiriyordu

9. kimi sözcüklerin başına önek gibi gelerek sözcüğün anlamına önce olan ya da ilk kavramını katar; örneğin önsöz, önbilgi, öndamak gibi.

10. taşıtların ön düzeninde yer alan tekerlek ya da tekerlekler.

11. ailenin büyüğü ya da başta bulunan kişi, önder.

12. önden yürümek.

13. kılavuzluk etmek, yol göstermek.

14. üzerinde görüşülmek üzere bir düşünce söylemek, ortaya bir düşünce atmak.

    • Toplantının yarın bitirilmesini öne sürdü

15. (bir savın, düşüncenin) kabul edilmesini önermek.

    • Öne sürdüğü düşünceyi kimse benimsemedi

16. bir düşüncenin, bir savın kendisinin ileri sürdüğü gibi olduğunu savunmak.

    • Hâlâ ırkçılığı öne sürmek, çağdışıdır

17. (bir kimseyi) bir işin yapılmasında, yapabilecek bir kişi diye önermek.

    • Aday olarak çevresinden birini öne sürmek, politikacılıktır

18. (bir kimseyi) ilkin eyleme geçmesi için önermek.

    • Bunu ancak o yapar diye Ali’yi öne sürmüşlerdi

19. bir şeyi, bir kimseyi karşısında görüvermek.

20. ➽önüne dikilmek.

21. gelip karşısında durmak.

22. karşısındakinin davranışına engel olmak istediğini davranışıyla ya da sözleriyle göstermek.

23. önünde yürümek.

24. birine yol göstermek, kılavuzluk etmek.

25. (bir şeyin) önünde yer almak.

    • Arabanın önün geçin

26. birinin ya da bir işin yolunu kesmek.