Definition of "baba" in Turc

ad

1. çocuğu olmuş erkek.

   • İçlerinde tek baba yoktu

2. bir çocuğa göre kendisinin doğal oluşumunda etken olan erkek.

   • Çocuk babasını severdi

3. ata.

   • Bu ülke bize babalarımızdan kalmıştır

4. bir ülkeye ya da bir topluluğa yararlı olmuş, koruyucu, babalık duygularıyla dolu erkek kimse.

   • Atatürk, bu ulusun babasıdır

5. kimi tarikatlarda tekke büyüğü.

   • Bektaşilerde baba vardır

6. kimi tarikatlarda tekke büyüğüne verilen san.

   • Ona tekkede Nur Baba derlerdi

7. uyuşturucu, silah kaçakçılığı başta olmak üzere birçok alanda gizli ve kirli işler çeviren çetenin başı olan kimse.

   • İstanbul’da da babalar türemiş

8. bir şeyin temelini atan, yaratıcı, kurucu kimse.

   • Destanın babası Homeros’tur

9. tanımadığımız yaşlı erkeklere seslenirken saygı anlatımı olarak kullanılır.

   • Olur baba, arabayı biraz çekelim

10. iskele, rıhtım ya da gemilerde halatların takıldığı, genellikle silindir biçimli, yuvarlak başlı, demir, ağaç ya da betondan yapılmış dikme.

    • İskelede bir babaya ayağını dayamıştı

11. çatılarda omurga direği.

12. erkeklik organı, penis.

13. bir babanın çocuğuna verdiği öğüt.

14. baba öğüdü değerinde söz.

    • Bakın çocuklar, size bir baba nasihati, borç vermeyin, alamazsınız

15. bir kimsenin doğup büyüdüğü, soyunun, kökeninin bulunduğu yer.

16. ➽baba ocağı.

17. torunlara doğru zincirleme olarak.

    • Bu dava babadan oğula sürüp geldi

18. atalarından beri.

    • Bunlar babadan oğula fırıncıdırlar

19. senlibenli bir seslenme sözü.

    • Haydi babam, şu işi bitirelim

20. yinelenen iki buyruk kipi arasında, eylemin sürekliliğini anlatır.

    • İşi gücü yok, uyu babam uyu, bu gidişle uyuşacak