Definition of "bel" in Turc

ad

1. insan gövdesinde göğüs ile karın, sırt ile kalçalar arasındaki daralmış bölüm, bu bölümün çevresi.

   • İki gündür belim ağrıyor

2. hayvanlarda omuz başı ile sağrı arası, sırtın ortaları.

3. dağ sırtlarında geçit verecek biçimde alçalan, çukur yer.

   • Şuradaki beli aşınca köy görünür

4. geminin orta bölümü.

5. duvar gibi dikey şeylerin ortası içe ya da dışa doğru kamburlaşmak.

6. tavan gibi yatay şeylerin ortası aşağıya doğru sarkmak.

7. ağır bir şey kaldırma nedeniyle beli incinmek.

8. bir beden sakatlığı nedeniyle çişini tutamayacak durumda olmak.

9. yaşlılık yüzünden beli öne doğru eğilmek.

10. üzüntü nedeniyle ruhça bir çöküntüye uğramak.

    • Kazayı duyunca adamın beli büküldü, oturup kaldı

11. güçsüz kalmak, bir iş göremeyecek duruma düşmek.

12. bozulmuş olan işini yoluna koyarak paraca güçlenmek.

13. (birinin) bozulmuş işlerine yardımcı olup güçlenmesini, iyi duruma gelmesini sağlamak.

14. beli çok ağrımak.

15. (biri) herhangi bir bakımdan iş yapamaz duruma gelmek.

    • Kaçakçıların beli kırıldı

16. birini, bir şey yapamaz duruma gelecek kadar hırpalamak.

17. birini, herhangi bir bakımdan bir şey yapamaz duruma getirmek.

    • Kuraklık, köylünün belini kırmıştı

18. bir işin, yapılması en zor bölümünü yapmak.