Definition of "bileşik" in Turc

sıfat

1. birkaç öğeden oluşan, yalın olmayan, bileşim yoluyla oluşmuş ya da oluşturulmuş olan.

   • Bileşik nesneleri kurucu parçalarına ayırabiliriz

2. genellikle iki sözcüğün bir araya gelip kaynaşması, kalıplaşması sonucu ortaya çıkan ve yeni bir anlama gelen (sözcük).

   • Demek ki imambayıldı bileşiğindeki iki sözcük kendi sözlük anlamlarını yitirmiştir

3. kimyasal tepkimeler sonucu iki ya da daha çok elementten oluşan ve onlardan bağımsız fiziksel, kimyasal özellikler gösteren (madde); örneğin su, iki oylum hidrojen ile bir oylum oksijenden oluşmuş bir bileşiktir.