Definition of "denge" in Turc

ad

1. bir insanın ya da bir nesnenin devrilmeden, dikey durma durumu.

2. iki karşıt gücün denk gelmesinden doğan durum.

3. durmakta olan bir nesne üzerine etki yapan güçlerin o nesnede bir devinim yaratmamaları durumu ya da devinmekte olan bir nesneyi etkileyen güçlerin o nesnenin hızını ve yörüngesini değiştirmemeleri durumu.

   • İki farklı gücün dengeye doğru akışı düzenlenebilir

4. karşıt etkilerin birbirine eşit olduğu durum.

5. kişide zihinsel ve ruhsal uyum.

   • Onun dengesi bozuk olduğu söylenir

6. iki ya da daha çok gücün eşitleşmesinin ürünü olan görece bir durgunluk durumu.

7. birbirine denk olma.

   • Aralarında bir denge olmalı

8. ekonomik yaşamın uyumlu ve düzenli gidişi.

9. siyasal güçlerin, yetkilerin birbirini sınırlayacak biçimde dağılması durumu.

10. vücudun en küçük dayanak yüzeyinde ya da yüzeylerinde devrilmeden, düşmeden durması.

11. dik, düzgün durumdayken düşecek, devrilecek duruma gelmek.

12. aralarında ilişki bulunan şeyler arasındaki uyum dengesini yitirmek.

13. düzenli durumu düzensizleşmek, yoldan çıkmak.

    • Para sahibi olunca dengesi bozulan çoktur