Definition of "gün" in Turc

ad

1. yeryuvarlağının kendi ekseni çevresinde bir kez dönmesiyle geçen yirmi dört saatlik süre.

   • Ocak ayı otuz bir gündür

2. Güneş.

   • Gün doğarken uyandılar, yola çıktılar

3. Güneş ışığı.

   • Perde gün vurdukça solar

4. gündüz.

   • Günler kısalmaya başladı

5. içinde bulunulan zaman.

   • Televizyon günün haberlerini vermeye başladı

6. sıra, zaman.

   • Bunu, günü gelince söyleyeceğim

7. çağ, dönem, devir.

   • O, günün adamıdır

8. iyi yaşanmış, mutluluk içinde geçen zaman.

   • O nice günler görmüştür

9. bayram niteliğinde özel gün.

   • Yarın anneler günüymüş

10. hanımların ayın belirli günlerinde hanım konuklarını ağırlamak için yaptıkları ev toplantısı.

    • Yurdanur Hanım’ın gününe gideceğim

11. tarih¹.

12. bir yerden, belli bir iş için belli bir zaman ayırtmak, randevu almak.

13. yaşını günü gününe bitirerek yeni bir yaşın günlerini yaşamaya başlamak.

    • Çocuk, ikisini bitirmiş, üçünden birkaç gün almıştı

14. sabah olmak, gün ağarmak.

15. (mahkeme) duruşmayı başka güne ertelemek.

16. gönenç ve mutluluk içinde yaşamış, iyi bir yaşam sürmüş (ama artık bu durumu değişmiş kimse).

17. birçok yaşam deneyi bulunan (kimse).

18. çok yaşlı.

    • Bu gün görmüş kentte yaşamak güzeldi

19. ağır, umutsuz hastalığı nedeniyle ölmek üzere bulunmak.

20. bir yerde kalacak ancak birkaç günü bulunmak, ayrılmak üzere olmak.

21. (ağır, umutsuz hasta) öleceği kesinlikle belli olmak, son günlerini yaşamak.

22. bir işin gerçekleşeceği belirli bir zamanı beklemek.

23. süresinin sonu gelmek, belirlenmiş olan süre sona ermek.

    • Günü dolunca parasını bankadan çekti

24. (insan) ömür süresi tamamlanmak, ölümü gelmek, ölmek.

    • Dünya bu, günü dolan gider

25. ömür süresi dolmak, eceli gelmek.

26. (gebe için) doğurma vakti gelmek.

27. zamanın gereğine göre yön ve tutum değiştiren, çıkarını kollayan kişi, kaypak.