Definition of "hüküm" in Turc

ad

1. ➽yargı.

   • Mahkemenin hükmü böyleydi

2. egemen olma, buyruğunu yürütme, egemenlik.

   • Burada hüküm sahibi odur

3. etkililik, geçerlik, önem.

   • Bu kararın hiçbir hükmü olamaz

4. etki, hız, yeğinlik.

   • Sıcakların hükmü geçti, havalar serinliyor

5. egemen olmak, etkili olmak, sözü geçmek, hüküm yürütmek.

   • Köyde ağaların hükmü geçer

6. artık geçersiz olmak, etkili durumunu yitirmek.

   • Kışın hükmü geçmek üzereydi

7. yönetimde, iş başında olmak, bir ülkeyi yönetmek, egemenliğini yürütmek.

   • Kimi padişahlar otuz yıl hüküm sürmüştür

8. yürürlükte bulunmak, varlığı sürüp gitmek.

   • Ülkede yüz yıldır cumhuriyet hüküm sürmekteydi

9. yaygın bir biçimde bulunmak, yaygın olmak.

   • Onlarda hüküm süren düşünce böyleydi

10. (etki, hız, yeğinlik vb.) durumunu sürdürmek, etkili olmak.

    • Dağlarda güzel bir bahar hüküm sürmekteydi

11. enine boyuna düşündükten sonra bir karara, bir kanıya varmak.

    • Çarçabuk hüküm vermek zordur

12. (mahkeme) bir karar vermek ya da bir sanığı suçlu bularak hapis cezası vermek, mahkûm etmek.