Definition of "iskele" in Turc

ad

1. vapur, kayık gibi deniz taşıtlarının kıyıya yanaşabilmesi için yapılmış, karadan denizin içine doğru uzanan, tahta ya da beton yer.

2. kıyıya yanaşan deniz aracına doğru uzatılan ve inip binmeyi sağlayan, eğreti küçük köprü.

3. vapurların uğradığı, indirme bindirme yaptığı kıyı kenti ya da kasabası.

4. kıyıda olmayan bir yerin kendine en yakın olan, deniz taşıtlarının uğrağı yer.

   • Balıkesir’in iskelesi olan Bandırma, gittikçe gelişiyor

5. geminin sol yanı.

6. yapıcılıkta, yapıların dışında ya da yapım sırasında içinde de, genellikle keresteden kat kat kurulan, çalışmak için üzerine çıkılan çatı.

   • İskele çökünce iki işçi yaralanmış

7. stüdyolarda, ışıkların yerleştirilmesi, ışıkçıların dolaşabilmesi için, tavana yakın yerlerde duvarı boydan boya saran çıkıntı.

8. (gemi) merdivenleri kaldırıp hareket etmeye hazırlanmak.

9. (erkek) bir kadına yanaşmaya çabalamak, sarkıntılık etmek.

10. kıyıya yanaşan gemileri bağlamak için rıhtıma konmuş dökme demirden ya da betondan silindir.

11. çocuklarına karşı babalık görevini, sorumluluğunu yerine getirmeyen kimseler için alay yollu söylenir.