Definition of "kol" in Turc

ad

1. insan vücudunun, ucunda el bulunan, omuz başından parmak ucuna değin olan bölümü.

2. (kasaplık hayvanlarda) ön ayağın üst bölümü.

   • Koldan iyi kıyma olur

3. giysinin kolu¹ saran bölümü.

4. ağaçlarda gövdeden ayrılan kalın dal.

5. bir divanda, bir koltukta kolların dayanmasına yarayan parça.

6. kimi makinelerde tutup çevirmeye ya da çekmeye, kapıları açıp kapamaya yarayan ağaç ya da metal parça.

7. kimi çalgıların elle tutulan sap bölümü.

8. iş takımı.

   • Bizim dağcılar kolu iyi anlaşır

9. bir şeyin ayrıldığı bölümlerden, dallardan her biri.

   • Okulun Kızılay kolu iyi çalışmıştı

10. güvenliği sağlamak ereğiyle dolaşan polis, jandarma ya da asker topluluğu.

11. dizi.

    • Üç ayrı yürüyüş kolu oluşturup yola çıktık

12. bir halatı oluşturan bükülmüş lif demetlerinden her biri.

13. kanat.

14. bir ana akarsuya karışan küçük akarsu.

    • Ceyhan’ın bir kolu Savrun Çayı’dır

15. (bitki için) gövdesinden ayrılan yeni bir dal bir yöne uzanmak.

    • Asma çardağa kol atmıştı

16. çevreye yayılmak, genişlemek, uzanmak, ulaşmak.

    • Kuruluş her alana kol atmak istiyordu

17. (halat kolu için) çok zorlanma sonucu kopmak.

18. (güvenlik güçleri vb. için) güvenliği sağlamak ereğiyle dolaşmak.

19. (kötü, tehlikeli şeyler için) çokça olmak.

    • Ortalıkta tehlike kol gezerken sakin olunur mu?

20. dolaşmak.

    • Gökte kara bulutlar kol gezmekteydi

21. kucaklamaya hazırlanmak.

22. içtenlikle karşılamak.

23. yardım etmek, korumak.