Definition of "sırt" in Turc

ad

1. omurgalı ya da omurgasız hayvanlarda, boyundan kuyruksokumuna değin uzanan üst bölüm.

   • Atın sırtına bineyim derken düşmüştü

2. insanlarda, boyundan bele değin uzanan arka bölüm.

   • Hamal, aldıklarımı sırtındaki küfeye doldurdu

3. kesici araçların ağız durumunda olmayan, kesmeyen yanı.

4. tepelerin, dağların üst bölümü.

5. (insan için) üst, arka.

   • Sırtına giyecek bir şeyi kalmamıştı

6. bir şeyin üstü, üst bölümü ya da arkası.

   • Elinin sırtıyla vurdu

7. (kitaplarda) kapağın yapıştırıldığı bölüm.

8. (birine) artık eskisi gibi iyi davranmamak, yakınlık göstermez olmak.

9. (bir şeye) artık önem vermemek, onu artık yapmamak ya da sürdürmemek.

10. yüklenmek.

    • Sandığı sırtına almak için yüksek bir yere koymalıydı

11. (bir giyeceği) giymek ya da sırtına örtmek.

    • Battaniyeyi sırtına alıp sokağa fırladı

12. (bir yere) yaslanmak, dayanmak.

13. (birine) güvenmek, ondan destek ve güç almak.

14. (güreşte) hasmı sırtüstü getirerek yenmek.

15. alt etmek, üstün gelmek, yenmek.