Definition of "yaban" in Turc

ad

1. yerleşim bölgeleri dışı, insan bulunmayan ıssız yer.

2. böyle yerlerde yaşayan ya da yetişen canlıları belirtmek için ad tamlamalarında tamlayan olarak kullanılır ya da bileşik ad kurar.

   • Yabangülü, yabankazı. Yaban ormanlarda avlanırlardı

3. aile ocağından ayrı yer, uzak yer, gurbet.

   • Buranın erkekleri her yıl yabana gider çalışır

4. yabancı ülke.

   • İşçi olarak yabanlarda çürüdü

5. (kimi bölgelerde) yerli halktan olmayan kimse, yabancı, el.

   • Elin yabanı bile senden iyi çıktı

6. yabana özgü olan, yaban olan.

   • Yaban kırlarda yaşayan hayvanları evcilleştirmek zordur

7. (bir şey) tanıdık olmayan birine, bir yabancıya verilmek, satılmak.

   • Güzelim araba yabana gitti

8. (biri) başka köye, başka yere, uzağa, gurbete gitmek.

   • Yabana gidenler gün gelir dönerdi

9. boşa harcanmak.

   • Onca para yabana gitmişti